เครียดจนน้ำตาไหลออกมาเฉยเลย

ไม่สามารถบรรยายอะไรได้

เป็นห่วง คิดไปหมด ทุกอย่างที่มีโอกาสเกิดขึ้นแล้วจะทำให้รู้สึกไม่ดี

 .

.

ภาพติดตามแย่ๆ ยังตามหลอกหลอนอยู่

ได้ข่าวว่า เคยเจอมาแล้ว 2 คน

ไม่อยากให้คุณพีเป็นคนที่"สาม"

2 คนที่ผ่านมาก็ทำเขื่อนแตกกลางสุวรรณภูมิไปเลย

ทั้งๆ ที่ระหว่างทางยังส่งยิ้มให้กันอยู่

ส่วนคุณพี เคสนี้ ขนาดไม่มา ก็ทำเครียดจนร้องไห้ไปแล้ว

ถึงตอนนั้น คงร้องไม่ออก เพราะไม่เหลือน้ำตาไว้ให้ร้อง

.

.

ตอนนี้เครียดระดับสูง สูงมากพอจนมีความคิดบ้าๆ

ความคิดที่ว่า "เลิกชอบยามะพีซักพักจะดีไหม"

ถ้าการที่ชอบ ทำให้เสียสุขภาพจิตได้ขนาดนี้

หยุดซักพัก แล้วหันมารักตัวเองก่อนดีรึป่าว

.

อยู่ดีๆ ก็มีความคิดบ้าๆ อีกอย่างที่ว่า

"ไม่มีเรา เค้าก็ยังยิ้มได้

แต่ถ้าไม่มีเค้า เราคงยิ้มไม่ออก"

ทั้งๆ ที่เค้าดูสำคัญต่อเรา

แต่สำหรับแล้ว เราสำคัญบ้างรึป่าวนะ???

.

ตอนนี้ ไอ้ความคิดบ้าๆ แบบนี้ก็ยังวนเวียนในหัว

.

บางที อาจจะ"รัก"คุณพีมากเกินไปซะแล้ว

ตอนนี้ จะทำอะไรได้บ้างนะ

ทำอะไรไม่ถูกแล้ว เริ่มปิดรับ ไม่อยากรับรู้อะไร

กำลังคิดว่า หลับหูหลับตา ไม่ต้องเห็น ไม่ต้องได้ยิน

คิดซะว่า "ไม่มีอะไรเกิดขึ้น" จะดีไหม???

ถ้าการที่ต้องรับรู้และได้ยิน มันเจ็บปวดขนาดนี้

ถึงจะดูหนีความจริงไปหน่อย แต่มันอาจจะดีกว่าที่เป็นอยู่

.

วันที่ 11 นี้มีสัมภาษณ์งาน

ถ้าเป็นแบบนี้อยู่ สมัครงานอะไรก็คงไม่มีทางได้งาน

สติแทบไม่อยู่กับตัวแบบนี้ ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น

ขนาดตัวเองยังรู้สึกเลยว่า ทำงานไม่ได้

.