ตั้งแต่ปีใหม่ แทบไม่ได้เข้าบล็อกเลย

รีพอร์ตนิวส์ก็ไม่ได้อัพ หน้ายามะพีที่เห็นในคอนเสิร์ตตอนปีใหม่เริ่มเลือนลางหล่ะ

ไม่รู้จะได้อัพเมื่อไหร่ เพราะทำใจอัพไม่ได้ และไม่มีเวลาด้วย

....

ตอนนี้ จะเรียนจบแล้ว

เพิ่งรู้สึกว่า มันเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากมากกว่าตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัย

ยิ่งช่วงนี้ ที่เศรษฐกิจไม่ดี อนาคตมันก็ดูตีบตันเข้าไปอีก

ตอนนี้มีเพื่อนหลายๆ คนยังหางานไม่ได้ รวมถึงตัวเองด้วย

แต่มนเคสของตัวเอง คือ ไม่คิดจะหา

เพราะยังไม่อยากทำงาน

ด้วยความรู้สึกที่ว่า เป็นผู้ใหญ่ไม่พอที่จะทำงานแน่ๆ

ตัวเราเองยังคิดเล็กคิดน้อยมากเกินกว่าจะทำงานใหญ่ๆ ได้

และยังเชื่อในตัวเองไม่พอที่จะทำอะไรอย่างมั่นใจได้

เพราะอย่างนั้น เลยตัดสินใจว่า ทางเลือกตอนนี้ก็คือ

"หนทางที่จะเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว"หล่ะนะ

 .

.

ในใจ ตัดสินใจไปแล้ว

ทางแยกที่อยู่ข้างหน้า ... จะเรียนหล่ะ ไม่ทำงานแน่นอน

แต่ว่า พอยกขาข้างหนึ่ง เพื่อจะก้าวเหยียบบนเส้นทางนั้น

ก็นึกถึงหน้าพ่อแม่ขึ้นมา

"ยังไม่ได้คุยกันให้รู้เรื่องเลยนี่นา"

และดูท่าจะรู้เรื่องยากซะด้วย

.

.

เป็นปัญหาชีวิตที่แก้ไม่ตกจริงๆ

เพราะว่า "พูดไม่ออก"

พูดไม่ออกว่าตัวเองอยากไปเรียนภาษต่อที่ญี่ปุ่น แล้วจะต่อเฉพาะทาง

ซึ่งไอ้เฉพาะทางที่ว่าก็ไมใช่สายธุรกิจ แต่มันคือ "FASHION DESIGN"

ติดอยู่กับความเป็นจริงมานาน

เพราะเชื่อมาตลอดว่า ยังไงความจริง กับความฝันมันไม่มีทางอยู่ด้วยกันได้

แต่หลังจากที่ยืนมองยามะพีในโตเกียวโดม

ก็รู้สึกว่า ... ผู้ชายคนนี้ ยังทำให้ความฝันกับความจริงอยู่ด้วยกันได้เลย

แค่"พยายาม" และ "มุ่งมั่น"

"มีชีวิตด้วยความสุขในทุกๆ วัน"

ไม่มีอะไรยากเกินเอื้อม (ยกเว้นเรื่องยามะพีนี่หล่ะ)

 .

เพราะงั้น ตอนนี้ ขอเลือกที่จะไล่ตามความฝันดูบ้าง

หวังว่า จะคุยกับพ่อแม่ได้รู้เรื่องหล่ะนะ

 .

เชื่อว่า "ถ้าเรายิ้ม โลกจะยิ้มไปกับเรา ถ้าเราเศร้า โลกจะร้องไห้ตาม"

 

credit to www.kenboard.com


FLY AGAIN by NewS

เดินอยู่คนเดียวระหว่างทางกลับบ้าน
ฝันของวันวาน...จะผ่านมาใกล้ๆบ้างไหม?
รู้ว่าทุกๆอย่างอาจจะเป็นไปไม่ได้ดังใจ
แต่ก็ไม่อาจลบออกไปได้...ปัญหาในหัวใจที่ฉันมี

ไม่ว่าใครก็กังวลใจในอนาคตที่จะมาถึง
เฝ้ารำพึงถึงเวลาที่ไล่ล่ามาไม่อาจหลบหนี
ไม่แน่ใจว่าจะเป็นไปได้ไหมกับฝันที่เคยมี
เวลาแบบนี้ที่เกิดความท้อแท้ขึ้นในหัวใจ

ให้มองขึ้นไปบนฟ้า
แผ่มือออกมาตะโกนร้องเท่าที่จะทำได้
ความทรงจำต่างๆที่ไม่อาจลบเลือนไปจากใจ
หากก้าวต่อไปได้...ขอให้มั่นใจ...ความสำเร็จจะมาถึงในสักวัน

หากมีสิ่งที่อยากทำจงก้าวไป
เรื่องแบบนั้นก็เข้าใจในแบบของฉัน
สัญญาที่เราเคยมีร่วมกันในวันนั้น
หากเธอจำได้ในความผูกพันก็อยากให้เอ่ยมันออกมา

ความกังวลใจมากมายที่แบกเอาไว้
เหมือนจะมาถึงเร็วไว...สิ่งใดที่เราค้นหา
ความฝันจะเป็นจริงหรือไม่...ไม่กล้าสัญญา
กับวันเวลาแบบนี้ที่เกิดความท้อแท้ขึ้นในใจ

ให้มองขึ้นไปบนท้องฟ้า
เอื้อมมือออกมาไคว่คว้าเท่าที่จะทำได้
ความทรงจำต่างๆที่ไม่อาจลบเลือนไปจากใจ
หากก้าวต่อไป...ขอให้มั่นใจว่าเธอจะบินได้อีกครั้งในสักวัน

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกันเธอ
ขอให้เชื่อเสมอว่าเธอจะก้าวต่อไปได้ด้วยเพลงจากฉัน
หากวันใดมีน้ำตา...ขอให้คิดถึงกัน
เอื้อมมือไคว่คว้ามัน...แล้วเธอจะมีวันที่ได้สมความตั้งใจ

edit @ 17 Feb 2009 21:36:53 by ｡:NaMiiZa:｡ inⓛⓞⓥⓔ